10 dingen die je moet weten over CE-markering bij import

 

  1. ce-markeringVeiligheid is verantwoordelijkheid importeur

Bij CE-markering wordt een onderneming als importeur gezien, als deze een product van buiten de EER[1] als eerste naar binnen brengt. Indien de fabrikant die buiten de EER is gevestigd geen vertegenwoordiging heeft in de EER, dan is de importeur verantwoordelijk voor de veiligheid van het geïmporteerde. Dit houdt concreet in dat de importeur op de hoogte moet zijn van de eisen die gelden en moet weten of deze eisen zijn nageleefd. Hij moet (kunnen) nagaan of de fabrikant ervoor gezorgd heeft dat de producten aan eisen uit de Europese CE-markeringswetgeving voldoen.

  1. Onder welke richtlijn valt mijn product?

Een importeur moet goed voor ogen hebben of het product onder een van de CE-markeringsrichtlijnen valt en, zo ja, onder welke richtlijn. Er zijn op dit moment 24 CE-markeringsrichtlijnen. De richtlijnen gaan over totaal verschillende producten, van machines tot speelgoed tot medische hulpmiddelen tot bouwproducten.

Het kan wel zo zijn dat een product onder de werkingsfeer van twee of meer richtlijnen valt. In dat geval zullen de eisen in beide richtlijnen gevolgd moeten worden.

  1. De importeur is aansprakelijk als het product niet voldoet

De importeur is verantwoordelijk voor de veiligheid van hetgeen hij heeft geïmporteerd. Een gevolg daarvan is dat de importeur ook aansprakelijk is op het moment dat het product niet de veiligheid biedt die daarvan wordt verwacht, bijvoorbeeld omdat het product niet aan alle eisen voldoet.

  1. Aanbrengen eigen merk zorgt voor extra verantwoordelijkheid

Als een importeur of een distributeur het eigen merk op een product aanbrengt en het dus onder ‘private label’ op de markt brengt, dan neemt hij (alle) verantwoordelijkheden van de fabrikant over. De importeur of distributeur moet dan niet alleen informatie hebben over de veiligheid en de controles of testen van het product, maar ook over het ontwerp en de productie.

  1. Toezichthouder komt bij de importeur voor het Technisch dossier

Indien blijkt of vermoed wordt dat het product onveilig is en niet aan de eisen voldoet, zullen de autoriteiten zich in verbinding stellen met de importeur voor nadere informatie over het product, bijvoorbeeld voor inzage in het technisch dossier. Een importeur moet daarom afspraken maken met de fabrikant ten aanzien van het technisch dossier om ervoor te zorgen dat hij binnen korte tijd het technisch dossier kan tonen.

Er wordt van de importeur ook verwacht dat hij een schriftelijke verklaring bezit dat hij toegang heeft tot de benodigde documentatie.

Let ook op de taal van de documentatie. In een aantal richtlijnen wordt geëist dat de technische documentatie is geschreven in een taal die de toezichthouder makkelijk kan begrijpen.

  1. Het behouden van de relatie met de fabrikant is van belang

De importeur moet ervoor zorgen dat het technisch dossier binnen korte tijd beschikbaar is. Daarnaast wordt van een importeur verwacht dat hij ervoor zorgt dat er altijd contact opgenomen kan worden met de fabrikant. Een goede relatie met de fabrikant is daarom van belang.

  1. De importeur moet zorgen voor de vertaling van de instructies

Vertaling van de instructies en aanwijzingen op verpakkingen is een volgende verantwoordelijkheid van een importeur. De importeur weet in welke landen van de EER hij het product op de markt zal brengen. Voor al die landen dient hij voor een vertaling te zorgen.

  1. Check de waarschuwingen!

De regels omtrent het aanbrengen van waarschuwingen veranderen regelmatig. De symbolen, volgorde van de tekst, keuze van de woorden, et cetera. De importeur moet controleren of de waarschuwingen voldoen aan de laatste afspraken daaromtrent.

  1. Producten met CE-markering hoeven niet gekeurd te zijn

Het is een misverstand dat alle producten met een CE-markering zouden zijn geïnspecteerd of goedgekeurd zouden zijn door een bepaalde instantie. Voor het overgrote deel van de producten die op de markt worden gebracht, mag de fabrikant zelf vaststellen dat het product aan de eisen van de richtlijn voldoet en zelf CE-markering aanbrengen.

CE-gekeurd is daarom ook een onjuiste term. Producten met CE-markering zijn in veel gevallen niet gekeurd.

  1. Ook producten voor “eigen gebruik” moeten CE-markering dragen

Alle producten die op de markt worden gebracht of in bedrijf worden gesteld (voor machines) hebben een CE-markering nodig. Een machine die geïmporteerd wordt en vervolgens aan werknemers ter beschikking wordt gesteld, wordt in bedrijf gesteld en moet CE-markering dragen. Speelgoed dat geïmporteerd wordt en vervolgens – bijvoorbeeld op scholen of kinderdagverblijven – aan kinderen ter beschikking wordt gesteld, moet CE-markering dragen.

Deze blog geeft een kort overzicht van aandachtspunten voor CE-markering bij import.


[1] De EER staat voor de Europese Economische Ruimte. Het omvat de landen van de Europese Unie en daarbij Noorwegen, Liechtenstein en IJsland.

Dit bericht is geplaatst in Productregelgeving en getagd, , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *